In het dagelijks leven ervaren chronisch zieken, revaliderenden en geriatrische patienten meervoudige steeds meer belemmeringen ten aanzien van bewegen. Motorische en energetische beperkingen schering en inslag. Het verliezen van vertrouwen in het eigen lichaam speelt daarbij een grote rol in het herwinnen van de hernieuwde bewegingsvrijheid. Zeker als de patient genoodzaakt wordt een andere oplossing te vinden voor wat eerder een alledaagse handeling was. Voor het wennen aan de omweg of aanpassing krijgt men vaak maar weinig tijd, want daarin lopen eerste en tweedelijns artsen steeds vaker aan tegen de eisen van de zorgverzekeraars aanlopen waardoor prioriteiten veranderen van mensgericht naar resultaatgericht werken.

Het is daarom zeer belangrijk dat de complementaire behandelwijze voet aan de grond krijgen door middel van samenwerking en onderzoek naar de effecten van behandelwijze zoals yoga en meditatie. Deze behandelwijze ter aanvulling van het fysieke en cognitieve gerichte zorgaanbod vragen in de zorg om meetbare doelstellingen. Het van Praag Instituut in Utrecht is nauw betrokken bij verschillende projecten met revalidatie waarbij meditatie methoden worden toegepast om sneller te herstellen. Enerzijds ligt de verantwoordelijkheid bij het verzorgend personeel om de alternatieven te bespreken en aan te bieden. Anderzijds is het aan de patient die zijn motivatie om te bewegen bespreekbaar dient te houden en verantwoordelijk is voor het inkorten van eigen herstel. Sinds kort ben ik zelf betrokken bij een mooi project waarbij dialyse patienten een beweegprogramma op de stoel aangeboden krijgen tijdens de dialyse zelf. Hoewel we nu slechts in de voorbereidende fase zitten is het al ontzettend interessant om te bedenken hoe we het programma aanbieden. Innovatie in de zorg is een “hot`’ item dus laten we daarop meeliften en het aanbod aanpassen, niet de patient! Wordt vervolgt.